കെൻജി ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ടോക്കിയോയിലെ ഒരു പഴയ ജാസ് ബാറിലായിരുന്നു അവൻ. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ ജനൽചില്ലുകൾ പതുക്കെ വിറച്ചു. മഴയുടെ താളം കെൻജി ആസ്വദിച്ചു. പുകയുന്ന കോഫിയുടെ മണം അവിടെ പടർന്നു. പെട്ടെന്ന് ബാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു വൃദ്ധൻ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പൊതി ഉണ്ടായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കൗണ്ടറിൽ ഇരുന്നു.

“ഇതൊന്ന് കേൾക്കാമോ?” വൃദ്ധൻ ചോദിച്ചു.
അതൊരു പഴയ വിനൈൽ റെക്കോർഡ് ആയിരുന്നു. അതിന് കവറോ പേരോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കെൻജി അത് റെക്കോർഡ് പ്ലെയറിൽ വെച്ചു. സൂചി കറുത്ത തളികയിൽ തൊട്ടു. ആദ്യം കേട്ടത് വെറുമൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മർമ്മരം കേട്ടു. ആ ശബ്ദം കെൻജിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞുപോയി. ബാറിലെ വിളക്കുകൾ താനേ അണഞ്ഞു.
കെൻജി കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ലോകം മാറി. അവൻ ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലായിരുന്നു. ആകാശത്ത് രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാർ ഉദിച്ചുനിന്നു. ഒന്ന് മഞ്ഞയും മറ്റൊന്ന് പച്ചയുമായിരുന്നു. അവിടെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് കട്ടി കൂടുതലായിരുന്നു. ആളുകൾ നിഴലുകളെപ്പോലെ നടന്നു നീങ്ങി. അവർക്കൊന്നും സ്വന്തമായി നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കെൻജി തൻ്റെ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. തൻ്റെ നിഴൽ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മണ്ണിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.
ദൂരെ ഒരു ലൈബ്രറി അവൻ കണ്ടു. അവൻ പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. ലൈബ്രറിക്ക് ഉള്ളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കുപ്പികളുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ കുപ്പിയിലും നീലനിറത്തിലുള്ള വെളിച്ചം തിളങ്ങി. ഒരു യുവതി അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അവൾ കെൻജിയുടെ പഴയ കാമുകിയായിരുന്നു. നവോമി. അവൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചുപോയതാണ്. പക്ഷേ അവൾ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെയുണ്ട്. അവൾക്ക് നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?” നവോമി ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് തണുപ്പായിരുന്നു. കെൻജിക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഇത് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലൈബ്രറിയാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു കുപ്പി എടുത്തു. അതിൽ കെൻജിയുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സ്വപ്നമായിരുന്നു. നവോമി അത് പതുക്കെ തുറന്നു. മുറിയിൽ കടലിൻ്റെ മണം പടർന്നു. കെൻജിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് ജീവനില്ലായിരുന്നു.
“നമുക്ക് തിരികെ പോകാം,” കെൻജി പറഞ്ഞു.
നവോമി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വലിയൊരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് നിഴലില്ല, കെൻജി,” അവൾ പറഞ്ഞു. “നിഴലില്ലാത്തവർക്ക് പുറത്തു പോകാൻ കഴിയില്ല.”
പെട്ടെന്ന് കെൻജിയുടെ നിഴൽ അനങ്ങി. അത് അവനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു. നിഴൽ നിലത്തുനിന്ന് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അത് ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ നിന്നു. കെൻജി ഭയന്നുപോയി.
“എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണം,” നിഴൽ പറഞ്ഞു.
നിഴൽ സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ ആദ്യമായി കേട്ടു. ഈ നഗരത്തിൽ വേദനകളില്ലെന്ന് നിഴൽ പറഞ്ഞു. അവിടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഭാരമില്ലായിരുന്നു. കെൻജി തൻ്റെ നിഴലിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ നിഴൽ വഴുതിപ്പോയി. നിഴൽ നവോമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്നു.
കെൻജിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ ശരീരം ഭാരമില്ലാത്തതായി മാറി. റെക്കോർഡ് പ്ലെയറിലെ സംഗീതം നിലയ്ക്കുകയായിരുന്നു. സംഗീതം നിലച്ചാൽ അവൻ അവിടെ കുടുങ്ങും. അവൻ പിന്നിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് അവൻ ഓടി. രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാരും അവനെ നോക്കി. പച്ച ചന്ദ്രൻ പതുക്കെ മറഞ്ഞുപോയി.
കെൻജി കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. അവൻ വീണ്ടും ജാസ് ബാറിലായിരുന്നു. മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. റെക്കോർഡ് പ്ലെയർ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് സംഗീതമൊന്നും വന്നില്ല. കെൻജി തൻ്റെ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ കൗണ്ടറിൽ ഇരുന്നു. പുകയുന്ന കോഫിയിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. ബാറിലെ കണ്ണാടിയിൽ അവൻ നോക്കി. അവന് തൻ്റെ രൂപം കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ തറയിൽ അവൻ്റെ നിഴലില്ല. കെൻജി പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. അവൻ റെക്കോർഡ് പ്ലെയർ ഓഫ് ചെയ്തു. നഗരം വീണ്ടും നിശബ്ദമായി.
ഇനി അവൻ ഒരു നിഴലില്ലാത്ത മനുഷ്യനാണ്. രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാരുടെ ഓർമ്മ അവശേഷിക്കുന്നു. അവൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും ആ സംഗീതമുണ്ട്. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിൻ്റെ തണുത്ത സംഗീതം. കെൻജി പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മഴ നനഞ്ഞ് അവൻ നടന്നു. മഴവെള്ളത്തിൽ അവൻ്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടില്ല. അവൻ ലോകത്തിൻ്റെ മറുപുറത്ത് എത്തിയിരുന്നു. മുറകാമിയുടെ നോവലിലെ ഒരു വരി പോലെ. അവൻ ഒരു നിഗൂഢതയായി മാറി.