---

കാസ്‌കേഡ് പർവതനിരകൾ ഇപ്പോൾ വളരെ നിശബ്ദമാണ്. പക്ഷേ അവിടെ വലിയ കാട്ടുതീ നടന്നിരുന്നു. ഏഴ് വർഷം മുമ്പാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. കരിഞ്ഞ മരങ്ങൾ ഇന്നും അവിടെ നിൽക്കുന്നു. അവ വെറും അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പോലെയാണ്. കാറ്റും മഴയും വരുമ്പോൾ അവ വീഴുന്നു. പാതകളിൽ മരങ്ങൾ വീണുകിടക്കുന്നത് പതിവാണ്. ഈ തടസ്സങ്ങൾ മാറ്റുക എന്നതാണ് ജോലി. ഞാൻ ഒരു ട്രെയിൽ ടീം അംഗമാണ്. ചെയിൻസോ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഞാൻ മരങ്ങൾ മുറിക്കുന്നത്.

ഈ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ എനിക്ക് എഴുത്ത് ഓർമ്മവരും. മരം മുറിക്കുന്നത് ഗദ്യമെഴുതുന്നത് പോലെയാണ്. ഇത് വെറും ഒരു ജോലിയല്ല. ഇതൊരു മനോഹരമായ കലയാണ്. ശാരീരിക അധ്വാനവും എഴുത്തും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ട്. ആ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഇപ്പോൾ പരിശോധിക്കാം.

മരങ്ങൾക്കിടയിലെ വലിയ പസിൽ

പാതകളിൽ മരങ്ങൾ വീണുകിടക്കുന്നത് കാണാം. അത് കാണുമ്പോൾ ആദ്യം തളർച്ച തോന്നും. ഞങ്ങൾ ഇതിനെ ‘ജാക്ക്സ്ട്രോ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മരങ്ങൾ പരസ്പരം കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. പക്ഷേ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ ഒരു പസിലാണ്. ഈ കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്ന് വഴി കണ്ടെത്തണം. അതാണ് എന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ഓരോ മരവും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ മുറിക്കണം. ഒരു തെറ്റായ വെട്ട് വലിയ അപകടമാണ്. അത് മരങ്ങളെ കൂടുതൽ കുരുക്കിയേക്കാം. എഴുത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇത് സത്യമാണ്. ആശയങ്ങൾ പലപ്പോഴും കുരുങ്ങിക്കിടക്കാറുണ്ട്. അവയെ വാക്കുകളിലൂടെ വേർതിരിച്ചെടുക്കണം. ഓരോ വാക്യവും കൃത്യമായ സ്ഥാനത്താകണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ വായനക്കാരന് വഴി തെളിയൂ.

ചിന്തയും ശരീരവും ഒന്നാകുന്ന നിമിഷം

ഞാൻ ചെയിൻസോ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പ്രത്യേക അവസ്ഥയിലാകും. ഇതിനെ ‘ഫ്ലോ സ്റ്റേറ്റ്’ എന്ന് വിളിക്കാം. മനസ്സും ശരീരവും ഒരേപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്റെ ഉപബോധമനസ്സ് ശരീരത്തേക്കാൾ മുന്നിലാണ്. അടുത്ത വെട്ട് എവിടെ വേണമെന്ന് മനസ്സ് അറിയുന്നു. കൈകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ മനസ്സ് അറിയുന്നു.

ഇത് മലയിൽ സ്കീയിംഗ് ചെയ്യുന്നത് പോലെയാണ്. ഓരോ നിമിഷവും വലിയ ശ്രദ്ധ വേണം. എഴുതുമ്പോഴും ഇതേ അവസ്ഥ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. വാക്കുകൾ പേജിലേക്ക് ഒഴുകുന്നത് നമ്മൾ അറിയും. അപ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കില്ല. ഈ ഒത്തുചേരൽ വലിയ സന്തോഷം നൽകുന്നു. ഇതൊരു വലിയ സംതൃപ്തിയുടെ നിമിഷമാണ്.

വേനൽക്കാലത്തെ ജോലിയും ശൈത്യകാലത്തെ എഴുത്തും

ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു. വേനൽക്കാലത്ത് ഞാൻ കാട്ടിലായിരിക്കും. മെയ് മുതൽ ഒക്ടോബർ വരെയാണ് അത്. അപ്പോൾ എന്റെ ശരീരം കഠിനമായി അധ്വാനിക്കുന്നു. ചിന്തകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടാകും. രാത്രിയിൽ ഞാൻ ക്യാമ്പിലിരുന്ന് അവ എഴുതും. ജേണലിലെ പേജുകളിൽ വാക്കുകൾ നിറയും.

ശൈത്യകാലത്ത് ഞാൻ ലാപ്‌ടോപ്പിന് മുന്നിലിരിക്കും. പഴയ അനുഭവങ്ങളെ ഞാൻ രൂപപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കും. ആദ്യം ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് കരുതി. ശാരീരിക ജോലിയും ബൗദ്ധിക ജോലിയും ഒന്നല്ല. പക്ഷേ രണ്ടും ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവ ഒരേ നാണയത്തിന്റെ വശങ്ങളാണ്.

വാക്കുകൾ ഒരു മരപ്പണി പോലെ

റിച്ചാർഡ് ഹ്യൂഗോ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. വാക്കുകളെ അവയുടെ അർത്ഥത്തിൽ ഒതുക്കരുത്. ഭാഷയുടെ സംഗീതത്തിലും താളത്തിലും ശ്രദ്ധിക്കണം. കവിത എന്നത് വാക്കുകളുടെ ക്രമീകരണമാണ്. ശബ്ദത്തിനനുസരിച്ച് വാക്കുകൾ ക്രമീകരിക്കണം. ഇത് മരപ്പണിയോട് സാമ്യമുള്ള കാര്യമാണ്. അടിസ്ഥാനപരമായ മരപ്പണി ഒരു കലയാണ്.

ഒരു മരപ്പണിക്കാരൻ കഷണങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അയാൾ അവയുടെ ഓരോ വശവും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കവികളും ഓരോ വാക്കും പരിശോധിക്കുന്നു. വാക്കിന്റെ ശബ്ദവും സ്ഥാനവും വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഗദ്യ എഴുത്തുകാർ അർത്ഥത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. എങ്കിലും മികച്ച ഗദ്യത്തിന് താളം വേണം. താളം കൂട്ടാൻ അർത്ഥം മാറ്റാനും തയ്യാറാകണം.

എഴുത്ത് ഒരു ശില്പകലയാണ്

ഡോൺ ഡെലില്ലോ എഴുത്തിനെ ശില്പകലയായി കാണുന്നു. വെളുത്ത പേജിലെ വാക്കുകൾക്ക് രൂപമുണ്ട്. അവ ശബ്ദം കൊണ്ട് വായനക്കാരെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. കാഴ്ച കൊണ്ടും അവ വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്നു. വാക്യത്തിന്റെ താളം നിലനിർത്തുന്നത് പ്രധാനമാണ്. വാക്കുകളുടെ എണ്ണം പോലും അവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

ആനി ഡില്ലാർഡും എഴുത്തിനെ ഉപമിക്കുന്നുണ്ട്. എഴുത്ത് ഒരു ഖനന പ്രക്രിയ പോലെയാണ്. മരംകൊത്തി മരത്തിൽ കൊത്തുന്നത് പോലെയാണിത്. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തുന്നത് പോലെയാണ്. സൂക്ഷ്മമായി വേണം വാക്കുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ. തടികൾ മുറിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ പാതയുണ്ടാക്കുന്നത്. മണ്ണ് നീക്കിയും ഞങ്ങൾ പാതകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. വാക്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും ഇതേപോലെയാണ്. ഈ കാഴ്ചപ്പാട് എന്റെ ജോലിയെ അർത്ഥവത്താക്കി.

ഓഫീസ് ജോലിയും നിർമ്മാണത്തിലെ സന്തോഷവും

ഇതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു ഓഫീസ് ജോലി ചെയ്തു. അത് നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലിയായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് ആ ജോലി മടുത്തു. ഞാൻ ഒന്നും നിർമ്മിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. മീറ്റിംഗുകളും ഇമെയിലുകളും മാത്രമാണ് അവിടെയുള്ളത്. എന്റെ സമയം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് ശമ്പളം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് അത് അംഗീകരിച്ചില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഒരു മരക്കഷ്ണവും ചെയിൻസോയുമായി ഞാൻ നിന്നു. അപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി. ഓഫീസ് ജോലിയേക്കാൾ എഴുത്തിനോട് സാമ്യം ഇതിനാണ്. കാരണം എഴുത്തിലും നമ്മൾ പുതിയത് നിർമ്മിക്കുന്നു. ആശയങ്ങളെ വാക്യങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നത് സർഗ്ഗാത്മകമാണ്. മരങ്ങൾ മുറിച്ചു മാറ്റുന്നതും സർഗ്ഗാത്മകമായ ജോലിയാണ്.

വ്യാപാരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം

ലോകത്തെ മികച്ചതാക്കുന്ന പ്രവർത്തിയാണ് വ്യാപാരം. അത് കാട്ടിലെ പാത തെളിക്കലാകാം. അല്ലെങ്കിൽ പേജിലെ വാക്കുകൾ നിരത്തലാകാം. സമൂഹം ഇതിന്റെ മൂല്യം എപ്പോഴും അറിയില്ല. ഇത്തരം ജോലികൾക്ക് ശമ്പളം കുറവാകാം. പക്ഷേ ജോലിയോടുള്ള ഭക്തിയാണ് പ്രധാനം. ആ ഭക്തിയാണ് ജോലിയെ മഹത്തരമാക്കുന്നത്.

‘ദി ഹോംകമിംഗ്’ എന്ന സിനിമയുണ്ട്. അതിൽ ജോൺ ബോയ് എന്ന കഥാപാത്രമുണ്ട്. അവൻ ഒരു എഴുത്തുകാരനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവന്റെ കുടുംബം ദരിദ്രമായിരുന്നു. അച്ഛൻ അവനെ വലിയ രീതിയിൽ പിന്തുണച്ചു. നിന്റെ പരമാവധി നന്നായി ചെയ്യുക. അച്ഛൻ മകനോട് പറഞ്ഞ ഉപദേശമാണിത്. ഏതൊരു തൊഴിലാളിയും ഇത് പിന്തുടരണം.

ചെയിൻസോയുടെ ശബ്ദവും പേനയുടെ താളവും

ചുരുക്കത്തിൽ രണ്ടും ഒരേ യാത്രകളാണ്. ചെയിൻസോ ഉപയോഗിച്ച് കാട് തെളിക്കുന്നു. പേന ഉപയോഗിച്ച് നമ്മൾ എഴുതുന്നു. രണ്ടിന്റെയും ലക്ഷ്യം ഒന്നുതന്നെയാണ്. രണ്ടും തടസ്സങ്ങൾ നീക്കി പാതയുണ്ടാക്കുന്നു. എഴുത്ത് എന്നത് വെറും ചിന്തയല്ല. അതൊരു കഠിനമായ ശാരീരിക അധ്വാനമാണ്. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ശില്പങ്ങൾ നിർമ്മിക്കണം. മരങ്ങൾ മുറിക്കുന്ന ആവേശം എഴുത്തിലും വേണം.

നമ്മുടെ ജോലി പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തോടെ ചെയ്യണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ അതിന് മൂല്യമുണ്ടാകൂ. മരങ്ങൾ മുറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കഥ പറയുന്നു. വാക്യങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ പാതയുണ്ടാക്കുന്നു. രണ്ടും എനിക്ക് ഒന്നുതന്നെയാണ്. അധ്വാനവും ആനന്ദവും ഇവിടെ ഒന്നിക്കുന്നു. ഇതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമാക്കുന്നത്.